اسرار ماهواره جاسوسی آمریکا برملا شد
به گزارش اسمارت کاور، ماهواره جاسوسی معمایی Jumpseat، بعد از دهه ها جاسوسی از سیگنال های الکترونیکی رقبای آمریکا خصوصاً شوروی حالا از تاریکی خارج شده است.
غزال زیاری: اخیراً ماهواره جاسوسی جامپ سیت (Jumpseat) آمریکا از حالت طبقه بندی شده و محرمانه خارج و جزئیاتی در رابطه با نحوه عملکرد و کارکردش که تا پیش از این بطورکامل مخفی بود، انتشار یافته است.
این ماهواره جاسوسی در جریان پرتنش ترین سالیان جنگ سرد، دارایی های نظامی و حیاتی اتحاد جماهیر شوروی را رصد می کرد. بااینکه هنوز تمام جزئیات ممکن در رابطه با آن عرضه نشده، اما در تعدادی از مدارک منتشره، تصاویر دیده نشده ای از یک سیستم پیشگام دیده می شود که به مدت ۳۵ سال به جامعه اطلاعاتی آمریکا خدمت کرده بود.
با جامپ سیت آشنا شوید
دیر دفتر شناسایی ملی آمریکا (NRO)، شاخه اطلاعاتی پنتاگون که مسئول ماهواره های شناسایی این کشور است، اخیراً در رابطه با خارج شدن قسمتی از اطلاعات در رابطه با برخی عناصر برنامه جامپ سیت از حالت محرمانه اطلاع داد.
ماجرا از این مقرر است که مابین سالیان ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۷ میلادی، هشت پرتاب ماهواره با نام جامپ سیت (یا AFP-۷۱۱) انجام شد که یکی از آنها ناموفق بود. این ماهواره ها توسط نیروی هوایی آمریکا و به عنوان قسمتی از برنامه A دفتر NRO توسعه یافته بودند. این راکت ها که بر پایه طراحی اصلی موشک های بالستیک قاره پیما (ICBM) ساخته شده بودند، از پایگاه نیروی هوایی کالیفرنیا به فضا پرتاب شدند.
تا پیش از این، تحلیلگران می کوشیدند تا ماموریت های جامپ سیت را با پرتاب های فضایی شناخته شده از این پایگاه هوایی تطبیق دهند ولی حالا دفتر شناسایی ملی آمریکا، شماره های ماموریت ۷۷۰۱ تا ۷۷۰۸ را برای هشت پرتاب جامپ سیت تأیید کرده و تنها نخستین و آخرین مورد از این ماموریت ها رسما از حالت محرمانه خارج شده اند.
بدین ترتیب این احتمال وجود دارد که تعدادی از پرتاب هایی که پیش از این مفسرین به جامپ سیت نسبت داده بودند، در واقع محموله های دیگری را حمل کرده باشند.
جامپ سیت، به عنوان یک ماهواره جمع آوری سیگنال، بخش مهمی از جامعه گسترده تر اطلاعات سیگنالی (SIGINT) بود. به زبان ساده، دارایی های SIGINT برای شناسایی و رهگیری ارتباطات و سایر انتشارات الکترونیکی، استفاده می شوند. این امکان وجود دارد که این فرستنده ها چه بصورت رادار و چه رادیو بوده باشند، مکان یابی و دسته بندی شده و بعلاوه میتوان به آنها گوش داد.
فعالیت های جامپ سیت
امپ سیت در دو زیرمجموعه SIGINT فعال بود. اولی اطلاعات ارتباطی (COMINT) که شامل زیر نظر گرفتن ارتباطات روزمره پرسنل نظامی از راه شنود سیگنال های الکترونیکی می شد و دوم اینکه، جامپ سیت اطلاعات سیگنال های ابزار دقیق خارجی (FISINT) شامل رهگیری و تحلیل تشعشعات الکترومغناطیسی سیستم های تسلیحاتی خارجی، مثل تله متری موشک، رادار و سیگنال های ردیابی است را جمع آوری می کرد.
فرستنده های نظامی خاص موردعلاقه جامپ سیت احیانا شامل پدافند هوایی و گره های فرماندهی و کنترل بود. داده های جمع آوری شده جهت کمک به ساخت یک«نظم نبرد الکترونیک» از کشور رقیب، بخصوص شوروی مورداستفاده قرار می گرفت.
در این سند به این نکته اشاره شده که مجموعه های جامپ سیت در ابتدا ضد پتانسیلهای سیستم های تسلیحاتی سایر کشورها فعالیت می کرد و در آن تلفیقی از نمودارها، آثار هنری و تصاویر مدلها و نمونه های آزمایشی عرضه شده است.
ویژگی های کلیدی جامپ سیت
ه نظر می رسد که ماهواره های جامپ سیت توسط شرکت Hughes و با استفاده از یک بدنه تثبیت شده چرخشی، مثل ماهواره های ارتباطی TACSAT و Intelsat-۴ ساخته شده اند. جامپ سیت شامل یک آنتن دیش بزرگ و تا حدودی تاشو برای جمع آوری داده ها و همینطور یک آنتن دیش کوچک تر برای ارسال داده ها به زمین بود.
دکتر جیمز اوتزن، مدیر مرکز مطالعه شناسایی ملی آمریکا دراین باره اظهار داشت: «اهمیت تاریخی جامپ سیت را نمی توان نادیده گرفت. مدار آن نقطه برتری جدیدی را برای آمریکا در جهت جمع آوری اطلاعات سیگنالی حیاتی از فضا فراهم نمود.»
هدف اجرای این پروژه
دف از ارسال جامپ سیت به فضا انجام ماموریت به عنوان دنباله ای برای ماهواره های نظارت الکترونیکی قبلی، مثل Grab، Poppy و Parcae بود. استقرار این ماهواره ها هم زمان با عمیق تر شدن جنگ سرد که نگرانی هایی را در رابطه با تهدید تسلیحاتی آینده از فضا عرضه می کرد، صورت گرفت؛ در آن زمان، شوروی هم با موفقیت ماهواره اسپوتنیک ۱ را به فضا پرتاب کرده بود.
در ادامه توضیح دفتر شناسایی ملی آمریکا می خوانیم: «با پایان جنگ جهانی دوم، تهدیدهای گسترش جهانی کمونیسم و تکثیر سلاح های هسته ای، سبب اضطراب آمریکایی ها شد. آنها تردید داشتند که رقبا درحال ساخت زرادخانه های دفاعی گسترده و تراز اول، ازجمله موشک های دوربرد و سلاح های اتمی باشند. به همین خاطر تمرکز اصلی ماموریت جامپ سیت نظارت بر توسعه سیستم های تسلیحاتی هجومی و دفاعی بود. این ماهواره با هدف جمع آوری داده هایی که ممکن بود بینش منحصربه فردی از تهدیدهای موجود و نوظهور عرضه نماید، طراحی شده بود.»
جامپ سیت داده های لینک شده را برای پردازش اولیه به NRO می فرستاد. بعد از پردازش، داده ها در اختیار وزارت دفاع، آژانس امنیت ملی (NSA) و سایر عناصر امنیت ملی آمریکا قرار می گرفت.
مداری جدید برای پروژه ای جدید
ولین ماهواره های نظارت الکترونیکی NRO ازجمله Grab، Poppy و Parcae در مدار پایین زمین (LEO) فعالیت می کردند ولی پروژه جامپ سیت برای جمع آوری سیگنال از یک مدار بیضوی طراحی شد.
پروژه کلی Project Earpop نام داشت و جامپ سیت به عنوان «اولین نسل ماهواره جمع آوری سیگنال آمریکا در مدار بسیار بیضوی (HEO) » از دل این پروژه بیرون آمد. HEO به یک مسیر کشیده و تخم مرغی شکل اشاره دارد که برای یک ماهواره جاسوسی اهمیت بالایی دارد. بدین معنا که ماهواره در دو نقطه از مدار، یعنی هنگام صعود و فرود به و زمان توقف شرایط قابل توجهی دارد. این مدار، ماهواره جامپ سیت را برای دوره های طولانی تری در ارتفاع بالا و بر فراز مناطق قطبی شمال نگه می داشت که این، مکان ایده آلی برای زیر نظر گرفتن شوروی بود. در یکی از گزارش های تائید نشده، این نکته یادآور شده که یکی از ماموریت های کلیدی جامپ سیت نظارت بر رادارهای هشدار سریع موشک های بالستیک شوروی در شمال دور این کشور بوده.
طبق گزارش ها، این ماهواره ها عملکرد حیرت انگیزی داشتند و در اواخر سال ۲۰۰۶ از معماری SIGINT دفتر NRO حذف شدند.
طبق اعلام دفتر شناسایی ملی آمریکا، فاش شدن قسمتی از اطلاعات جامپ سیت از حالت محرمانه موجه است؛ چونکه به سیستم های ماهواره ای فعلی و آینده لطمه نمی زند.
در برخی گزارش های تأیید نشده یادآوری شده که حالا مجموعه ای از ماهواره ها با نام Trumpet جایگزین جامپ سیت شده اند و برخی گزارش ها هم از ارسال محموله های طبقه بندی شده بزرگی به فضا با عملکردی مشابه خبر می دهند.
ماموریتی برای شرکت های خصوصی
رعین حال دفتر شناسایی ملی آمریکا با اشاره به این که جمع آوری سیگنال ها از فضا دیگر تنها یک تلاش دولتی نیست، یادآور شده که چندین سرمایه گذاری تجاری غیرطبقه بندی شده برای عرضه سیستم های جمع آوری سیگنالی راه اندازی شده که قابلیت های آنها با جامپ سیت قابل مقایسه و شاید حتی برتر است.
بخش فضای تجاری امکان ایجاد منظومه هایی با پتانسیل صدها ماهواره جمع آوری اطلاعات را فراهم آورده و این به منزله انقلاب دیگری در سنجش فضایی تاکتیکی و استراتژیک به نظر می رسد؛ منظومه هایی مثل استارلینک می توانند نظارت مداوم بر کل جهان را در هر زمان فراهم کنند؛ البته هنوز مشخص نیست که چنین منظومه هایی با آنتن های کوچک هر یک از ماهواره هایشان، چه نوع اطلاعات الکترونیکی ای جمع آوری می کنند.
بدین ترتیب چنین پیداست که کشورهایی مثل روسیه و چین، در اختیار داشتن ماهواره های بیشتر و داشتن راه هایی برای استقرار سریع سیستم های جدید در مدار را در اولویت قرار داده باشند؛ شواهد حاکی از آنست که آن چه در فضا وجود دارد یا مقرر است در آینده به فضا ارسال شود، مدیون کار پیشگامانه ای است که توسط برنامه مخفی جامپ سیت انجام شده بود.
منبع: twz
۲۲۷۲۲۷
مطلب اسمارت کاور را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب