چرا کونیگزگ به این زودی ها برقی نمی شود؟
به گزارش اسمارت کاور، در روزهایی که غول های دنیای ابرخودروها مثل فراری با رونمایی از مدلهای جدیدی چون لوچه، چراغ سبز خویش را به دنیای خودرو های برقی نشان می دهند، کریستین ون کونیگزگ، بنیان گذار و همه کاره این برند سوئدی، ایده کاملا متفاوتی دارد.
امیرمسعود عابدین: در جریان بازدید از کارخانه کونیگزگ در سوئد، فرصتی دست داد تا در حین رونمایی از پروژه جدید لگو، رسانه motor۱ روبروی کریستین ون کونیگزگ بنشیند و سوالی را بپرسد که اینروزها آینده صنعت خودرو را به چالش کشیده است: «موضع نهائی کونیگزگ در مقابل ساخت ابرخودروهای تمام برقی چیست؟» پاسخ او نه از سر ناتوانی فنی، بلکه بر خلاف تمام پیش بینی های ده سال گذشته، ناشی از یک فلسفه عمیق و پیوند عاطفی میان راننده و ماشین بود؛ پاسخی که نشان میدهد چرا این کمپانی علاقه ای به تسلیم شدن در مقابل موج برقی سازی ندارد.
چرخش فکری پس از یک دهه جالب ترین بخش صحبت های کریستین، اعتراف او به تغییر دیدگاهش در طی زمان بود. او می گوید اگر ده سال پیش این سوال را از من می پرسیدید، احتمالاً پاسخ می دادم که تا سال ۲۰۲۶ حتماً یک کونیگزگ تمام برقی در جاده ها خواهد داشت. در آن زمان، خودرو های برقی به عنوان نقطه پایان و تکامل خودرو های پرفورمنس دیده می شدند. اما گذر زمان چیز دیگری را ثابت کرد. از نظر کریستین، موتورهای درون سوز کاری فراتر از صرفاً جلو بردن ماشین انجام می دهند. لرزش بدنه، طنین صدا، پاسخ های مکانیکی و شخصیت خودرو، المان هایی هستند که تجربه رانندگی با یک هایپرکار را می سازند. او با یک استعاره جالب تفاوت را این طور بیان می کند: «یک خودروی بنزینی مثل یک موجود زنده و جاندار رفتار می کند، اما یک خودروی برقی، هرچقدر هم که سریع و پیشرفته باشد، در سطح متفاوتی از احساسات عمل می کند و هیچ گاه تبدیل به یک حیوان وحشی و سرکش نمی شود.»
ارزش حقیقی یک هایپرکار بنیان گذار کونیگزگ تأکید می کند که خودرو های آنها برای حل بحران حمل و نقل روزمره ساخته نشده اند. امکاناتی مثل سیستم تهویه مطبوع، صندلی های راحت و مانیتورهای مدرن در ارزان ترین خودرو های بازار هم پیدا می شوند. ارزش حقیقی یک ابرخودرو در طراحی، مهندسی متمایز، حس و حالی که به راننده منتقل می کند و آن پیوند عاطفی میان انسان و ماشین نهفته است. به همین دلیل، موتور درون سوز از نظر او یک تکنولوژی موقت و درحال زوال نیست که بمحض آمدن یک جایگزین کنار گذاشته شود، بلکه بخش جدایی ناپذیری از هویت و اصالت کونیگزگ است.
وقتی باتری های بزرگ به محیط زیست صدمه می زنند کریستین از زاویه ای به بحث های محیط زیست نگاه می کند که معمولاً در مناظره های عمومی نادیده گرفته می شود. در دنیای هایپرکارها، نمی توان خودرو های برقی و بنزینی را با همان خط کش خودرو های اقتصادی و تولید انبوه مقایسه کرد. خودرویی با یک باتری غول پیکر باید هزاران کیلومتر راه برود تا صدمه های محیط زیست ناشی از فرایند تولید آن باتری جبران شود. این در شرایطی است که ابرخودروها ماموریت متفاوتی دارند؛ آنها بیشتر وقت خویش را در گاراژ کلکسیونرها سپری می کنند و مسافت های بسیار کمی را طی می کنند. برمبنای آمارهای او، یک خودرو با باتری کوچک یا بدون باتری باید حداقل ۵۰ هزار مایل (حدود ۸۰ هزار کیلومتر) راه برود تا یک خودروی تمام برقی بتواند برتری محیط زیست خویش را نسبت به آن ثابت کند؛ عددی که اگر از سوخت های تجدیدپذیر یا زیستی استفاده شود، به ۸۷ هزار مایل می رسد و احتمالاً یک هایپرکار هیچ گاه به این کارکرد نخواهد رسید.
فرمول طلایی در مدل جمرا؛ تعادل میان آرامش شهری و غرش جاده ای با این همه، کونیگزگ کاملا چشم خویش را روی الکتریسیته نبسته است. آنها حتی کار روی یک پلت فرم تمام برقی را آغاز نموده بودند، اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که ترکیب هیبریدی بهترین پاسخ برای نیازهای مشتریانشان است. استفاده از یک باتری نسبتا کوچک در مدل «جمرا» (Gemera) اجازه می دهد تا راننده در داخل شهر به شکل کاملا بی صدا حرکت نماید و از سیستم بازیابی انرژی ترمز بهره ببرد، بدون این که نیاز به حمل صدها کیلوگرم وزن اضافه باتری های بزرگ داشته باشد. در عین حال، او احتمال ساخت یک هایپرکار تمام برقی را در آینده دور کاملا رد نمی کند؛ موضوعی که به پیشرفت فناوری باتری ها، کاهش وزن آنها و قوانین آینده بستگی دارد. اما تا آن روز، موضع کونیگزگ روشن است: قلب مکانیکی این اسب های سوئدی همچنان خواهد تپید.
منبع: اسمارت كاور
مطلب اسمارت کاور را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب