نانوذرات جدید عفونت، التهاب و تخریب استخوان را هدف می گیرند

نانوذرات جدید عفونت، التهاب و تخریب استخوان را هدف می گیرند

اسمارت کاور: دانشمندان نانوذراتی ساخته اند که مانند یک سیستم درمانی چندکاره عمل می کنند و می توانند باکتری های مضر دهان را هدف بگیرند.



به گزارش اسمارت کاور به نقل از ستاد نانو، دانشمندان نانوذراتی ساخته اند که مانند یک سامانه درمانی چندکاره عمل می کنند و می توانند باکتری های مضر دهان را هدف بگیرند. این ذرات علاوه بر آزادسازی موضعی آنتی بیوتیک، به آرام شدن التهاب و فعالیت بهتر سلول های ترمیم کننده استخوان و لثه کمک می کنند
پژوهشگران دانشگاه پزشکی چونگ کینگ چین، نوعی نانوذره زیست الهام طراحی نموده اند که می تواند به صورت هم زمان باکتری های عامل بیماری لثه را از بین ببرد، واکنش های التهابی را کنترل کند و به بازسازی بافت های نرم و استخوانی کمک نماید. این سامانه که با پوششی اقتباس شده از غشای سلول های ایمنی و هسته ای حاوی آنتی بیوتیک تولید شده است، در آزمایش های حیوانی توانسته لطمه های ناشی از بیماری پریودنتیت را کم کند و چشم اندازی تازه برای توسعه روشهای موضعی درمان بیماریهای لثه فراهم آورد.
بیماری های مزمن التهابی لثه همچون مشکلات شایع سلامت دهان و دندان هستند که در صورت پیشرفت، می توانند به تخریب تدریجی بافت های نگهدارنده دندان، تحلیل استخوان فک و در نهایت لق شدن و ازدست رفتن دندان ها منجر شوند. یکی از مهم ترین این بیماری ها، پریودنتیت است که در اثر فعالیت مجموعه ای از میکروارگانیسم های بیماری زا و برهم خوردن تعادل پاسخ ایمنی بدن ایجاد می شود. درمان این بیماری تنها به حذف باکتری ها محدود نمی شود؛ برای اینکه حتی بعد از کنترل عفونت، التهاب پایدار و تخریب بافتی می تواند ادامه پیدا کند. به این جهت، توسعه روش هایی که علاوه بر مواجهه با عوامل میکروبی، بتوانند پاسخ ایمنی را تنظیم و فرایند ترمیم بافت را تقویت نمایند، اهمیت زیادی دارد.
در همین راستا، گروهی از محققان دانشگاه پزشکی چونگ کینگ (Chongqing Medical University) چین با همکاری پژوهشگران دیگر، نوعی سامانه نانویی چندمنظوره توسعه داده اند که با الهام از ساختار غشای سلول های ایمنی طراحی شده است. نتایج این مطالعه در نشریه علمی «اینترنشنال ژورنال آو اورال ساینس» (International Journal of Oral Science) با عنوان «نانوذره زیست الهام با هماهنگ سازی عملکردهای ضدباکتریایی و تنظیم کننده ایمنی، بازسازی بافت های پریودنتال را تقویت می کند» انتشار یافته است.

عبور از درمان ضدباکتریایی به ترمیم هم زمان بافت لثه

یکی از فاکتورهای مهم در ایجاد و پیشرفت پریودنتیت، باکتری پورفیروموناس ژنژیوالیس (Porphyromonas gingivalis) است. این باکتری می تواند با تخریب کلاژن موجود در بافت لثه و گریز از سازوکارهای دفاعی بدن، زمینه گسترش عفونت و لطمه به بافت های اطراف دندان را فراهم آورد.
درمان متداول پریودنتیت به طور معمول شامل جرم گیری و تسطیح سطح ریشه دندان است. این تکنیک با هدف حذف پلاک های میکروبی و رسوبات تجمع یافته در زیر خط لثه انجام می شود؛ بااین حال، در تعدادی موارد، التهاب باقیمانده و تخریب بافت های نگهدارنده دندان، نیازمند مداخلات درمانی تکمیلی است. از طرف دیگر، استفاده از داروهای موضعی و نانوذرات دارورسان نیز با محدودیت هایی هم راه است. پاک سازی سریع این ذرات توسط دستگاه ایمنی، نفوذ ناکافی به عمق پاکت های پریودنتال و ناتوانی در هدف گیری مؤثر بافت ملتهب، همچون موانع موجود در این مورد به شمار می روند.
پژوهشگران در مطالعه جدید کوشیده اند با طراحی یک سامانه دارورسانی هوشمند، این محدودیت ها را کاهش دهند. هدف آنها ساخت نانوذراتی بوده است که بتوانند دارو را در محل التهاب آزاد کنند، باکتری های بیماری زا را مهار کنند، واکنش های ایمنی نامتعادل را تعدیل کنند و هم زمان شرایط مناسب تری برای بازسازی بافت های لطمه دیده فراهم آورند.

ترکیب غشای سلول های ایمنی با هسته دارورسان نانویی

سامانه توسعه یافته در این مطالعه با نام NMm@MINO شناخته می شود. این نانوذرات از یک هسته ژلاتینی حاوی داروی مینوسایکلین تشکیل شده اند که با پوششی تلفیقی از غشای دو نوع سلول ایمنی، یعنی نوتروفیل ها و ماکروفاژها، احاطه شده است.
انتخاب این دو نوع سلول تصادفی نیست. نوتروفیل ها از اولین سلول هایی هستند که در جواب عفونت و التهاب به محل لطمه مهاجرت می کنند. ماکروفاژها نیز علاوه بر مشارکت در شناسایی و حذف عوامل بیماری زا، نقش برجسته ی در تنظیم التهاب و ترمیم بافت ها دارند. محققان با استفاده از خاصیت های غشای این سلول ها کوشیده اند نانوذراتی بسازند که تعامل مناسب تری با محیط ملتهب داشته باشند و عملکردهای مختلف درمانی را در یک ساختار واحد گرد هم آورند.
در بخش مرکزی این نانوذرات، ژلاتین به عنوان حامل دارو به کار رفته است. هسته ژلاتینی بگونه ای طراحی شده که در جواب افزایش فعالیت آنزیم ژلاتیناز، داروی مینوسایکلین را آزاد کند. فعالیت این آنزیم در بافت های ملتهب و لطمه دیده افزایش می یابد؛ بنابراین، این خاصیت می تواند به آزادسازی هدفمندتر دارو در محل درگیری کمک نماید.
مینوسایکلین یک آنتی بیوتیک از خانواده متتراسایکلین هاست که در این سامانه برای مواجهه با باکتری های بیماری زا مورد استفاده قرار گرفته است. ترکیب این دارو با پوشش زیست الهام، امکان جمع آوری سه عملکرد اصلی در یک سامانه را فراهم آورده است: انتقال موضعی آنتی بیوتیک، تنظیم پاسخ ایمنی و کمک به بازسازی بافت.

مقابله با باکتری ها و بازتنظیم پاسخ ایمنی

پژوهشگران ابتدا خاصیت های فیزیکی و شیمیایی نانوذرات، پایداری ساختاری و سازگاری زیستی آنها را بررسی کردند. سپس عملکرد ضدباکتریایی سامانه را در محیط آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار دادند. نتایج نشان داد نانوذرات NMm@MINO در مقابل پورفیروموناس ژنژیوالیس و استافیلوکوکوس اورئوس (Staphylococcus aureus) فعالیت باکتری کشی قابل توجهی دارند.
بااین حال، خاصیت متمایز این سامانه تنها به نابودی باکتری ها محدود نمی گردد. یکی از اهداف اصلی پژوهش، کنترل پاسخ التهابی بیش ازحد و کمک به بازگشت تعادل عملکرد سلول های ایمنی بوده است.
ماکروفاژها می توانند در جواب شرایط محیطی، به حالت های عملکردی متفاوتی تغییر وضعیت دهند. به صورت ساده، تعدادی از این حالت ها بیشتر در ایجاد و ادامه التهاب نقش دارند و برخی دیگر با فروکش کردن التهاب و ترمیم بافت مرتبط هستند. در این تحقیق، نانوذرات توسعه یافته توانستند بیان ژن های در رابطه با حالت التهابی ماکروفاژها، همچون Nos۲، Tnf، Il۱b و Cd۸۶ را کاهش دهند و در مقابل، نشانگرهای در رابطه با حالت ترمیمی و ضدالتهابی مانند Mrc۱، Arg۱ و Tgfβ۱ را بالا برند.
بررسی های تکمیلی نیز کاهش نشانگر آنزیم نیتریک اکسید سنتاز القاپذیر (iNOS) و افزایش نشانگر CD۲۰۶ را تأیید کرد. این تغییرات مبین آنست که سامانه نانویی می تواند به تغییر وضعیت عملکردی ماکروفاژها و کاهش پاسخ های التهابی کمک نماید.

حفاظت از استخوان و تقویت بازسازی بافت های نرم

تخریب استخوان آلوئولار، یعنی استخوانی که دندان ها را در جای خود نگه می دارد، یکی از نتایج مهم پریودنتیت پیشرفته است. در این بیماری، فعالیت بیش ازحد سلول های استخوان خوار یا استئوکلاست ها می تواند تعادل طبیعی میان تخریب و تشکیل استخوان را برهم بزند.
پژوهشگران در بررسی های خود دریافتند که نانوذرات NMm@MINO می توانند نشانگرهای در رابطه با استخوان سازی، همچون Alpl، Spp۱ و Runx۲ را بالا برند. همچنین، این سامانه تشکیل و فعالیت استئوکلاست ها را که تحت تاثیر مولکول محرک RANKL قرار می گیرند، مهار کرد.
کاهش رنگ پذیری مربوط به آنزیم فسفاتاز اسیدی مقاوم به تارتارات (TRAP) و کاهش بیان ژن های در رابطه با فعالیت استئوکلاست ها، همچون Acp۵، Tnfsf۱۱، Ctsk، Fos و Mmp۹، شواهد دیگری از اثر این سامانه بر کاهش فرایند تخریب استخوان بود.
علاوه بر بافت استخوانی، تاثیر نانوذرات بر سلول های فیبروبلاست نیز بررسی گردید. این سلول ها در تولید و سازمان دهی اجزای ماتریکس خارج سلولی و ترمیم بافت لثه نقش مهمی دارند. نتایج نشان داد نانوذرات توسعه یافته مهاجرت فیبروبلاست ها را تقویت می کنند و سبب افزایش بیان کلاژن نوع یک می شوند. کلاژن نوع یک از پروتئین های اصلی ساختاری در خیلی از بافت های همبند است و در حفظ استقامت و بازسازی بافت لثه نقش دارد.

نتایج امیدوارکننده در آزمایش های حیوانی

پس از ارزیابی های آزمایشگاهی، محققان عملکرد درمانی نانوذرات را در یک مدل حیوانی دچار پریودنتیت ناشی از بستن نخ به دور دندان های موش صحرایی بررسی کردند. این مدل امکان ایجاد و مطالعه لطمه های التهابی و استخوانی در رابطه با بیماری لثه را فراهم می آورد.
اثربخشی سامانه در ابتدای کار، میانی و پیشرفته بیماری ارزیابی شد. نتایج نشان داد استفاده موضعی از نانوذرات NMm@MINO سبب کاهش فاکتورهای التهابی، همچون اینترلوکین ۶ (IL-۶) و پروتئین واکنشی سی (CRP) شد. همچنین، بهبود بازآرایی کلاژن، کاهش تخریب استخوان آلوئولار و تعدیل فعالیت سلول های استخوان خوار مشاهده شد.
پژوهشگران همینطور تغییرات مطلوبی را در محور مولکولی RANKL/OPG گزارش کردند. این محور نقش مهمی در تنظیم تعادل میان تشکیل و تخریب استخوان دارد و تغییر آن می تواند بر شدت تحلیل استخوان در بیماریهای التهابی لثه تاثیر بگذارد.
مقایسه نتایج نشان داد که ترکیب کامل نانوذرات، در مجموع عملکرد درمانی بهتری نسبت به مینوسایکلین آزاد یا وزیکول های حاوی غشای ترکیبی به تنهایی داشته است. این مورد اهمیت ترکیب هم زمان دارورسانی، تنظیم ایمنی و تحریک فرآیندهای ترمیمی را در طراحی سیستم های درمانی جدید نشان میدهد.

چشم انداز استفاده از نانوذرات در درمان موضعی بیماریهای التهابی

یکی از مزیت های بالقوه این فناوری، امکان استفاده موضعی از آن در محل درگیری است. در روشهای درمانی موضعی، دارو مستقیماً به ناحیه لطمه دیده منتقل می شود و میتوان با افزایش ماندگاری آن در محل هدف، احتمال احتیاج به مصرف آنتی بیوتیک بصورت سیستمیک را کم کرد. البته میزان تحقق این مزیت در کاربردهای انسانی باید در مطالعات آینده مشخص شود.
به اعتقاد محققان، این سامانه می تواند به عنوان یک روش درمانی مکمل در کنار جرم گیری و تسطیح سطح ریشه دندان یا سایر روشهای دارورسانی موضعی بررسی شود. اهمیت این رویکرد در آنست که به جای تمرکز صرف بر حذف باکتری ها، سه عامل به هم پیوسته در پیشرفت پریودنتیت، یعنی عفونت، التهاب و تخریب بافتی، به صورت هم زمان هدف قرار می گیرند.
با وجود نتایج امیدوارکننده، این فناوری هنوز در مرحله پیش بالینی قرار دارد و قبل از استفاده در بیماران، باید جنبه های مختلف آن بررسی شود. میزان ماندگاری نانوذرات در پاکت های پریودنتال، نحوه توزیع آنها در بافت های بدن، تاثیر احتمالی بر تعادل میکروبی دهان، خطر ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی و پایداری محصول در زمان نگهداری همچون مطالبی هستند که نیازمند بررسی های بیشترند.
همچنین، تولید انبوه و یکنواخت نانوذرات پوشش داده شده با غشای سلول های ایمنی، چالشی مهم در راه تجاری سازی این فناوری به حساب می آید. انجام مطالعات مقایسه ای با محصولات دارورسانی موضعی موجود و بررسی دقیق تر نحوه هدف گیری و تجمع نانوذرات در بافت های لطمه دیده نیز برای ارزیابی ظرفیت کاربردی آنها لازم است.
در مجموع، این مطالعه نشان میدهد که ترکیب فناوری نانو، مهندسی زیستی و الهام از سازوکارهای طبیعی سلول های بدن می تواند مسیر جدیدی برای طراحی درمان های چندمنظوره فراهم آورد. نگاهی که در آن یک نانوذره، به جای ایفای تنها یک نقش دارورسانی، هم زمان در مهار عوامل بیماری زا، تنظیم فعالیت سلول های ایمنی و بازسازی بافت های لطمه دیده مشارکت می کند؛ ظرفیتی که در صورت تأیید در مطالعات بالینی، می تواند فراتر از بیماریهای لثه، در توسعه روشهای درمانی برای سایر بیماریهای التهابی نیز مورد استفاده قرار گیرد
فعالیت این آنزیم در بافت های ملتهب و لطمه دیده افزایش می یابد؛ بنابراین، این خاصیت می تواند به آزادسازی هدفمندتر دارو در محل درگیری کمک نماید.
مینوسایکلین یک آنتی بیوتیک از خانواده تتراسایکلین هاست که در این سامانه برای مواجهه با باکتری های بیماری زا مورد استفاده قرار گرفته است. ترکیب این دارو با پوشش زیست الهام، امکان جمع آوری سه عملکرد اصلی در یک سامانه را فراهم آورده است: انتقال موضعی آنتی بیوتیک، تنظیم پاسخ ایمنی و کمک به بازسازی بافت.

مقابله با باکتری ها و بازتنظیم پاسخ ایمنی

پژوهشگران ابتدا خاصیت های فیزیکی و شیمیایی نانوذرات، پایداری ساختاری و سازگاری زیستی آنها را بررسی کردند. سپس عملکرد ضدباکتریایی سامانه را در محیط آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار دادند. نتایج نشان داد نانوذرات NMm@MINO در مقابل پورفیروموناس ژنژیوالیس و استافیلوکوکوس اورئوس (Staphylococcus aureus) فعالیت باکتری کشی قابل توجهی دارند.
بااین حال، خاصیت متمایز این سامانه تنها به نابودی باکتری ها محدود نمی گردد. یکی از اهداف اصلی پژوهش، کنترل پاسخ التهابی بیش ازحد و کمک به بازگشت تعادل عملکرد سلول های ایمنی بوده است.
ماکروفاژها می توانند در جواب شرایط محیطی، به حالت های عملکردی متفاوتی تغییر وضعیت دهند. به صورت ساده، تعدادی از این حالت ها بیشتر در ایجاد و ادامه التهاب نقش دارند و برخی دیگر با فروکش کردن التهاب و ترمیم بافت مرتبط هستند. در این تحقیق، نانوذرات توسعه یافته توانستند بیان ژن های در رابطه با حالت التهابی ماکروفاژها، همچون Nos۲، Tnf، Il۱b و Cd۸۶ را کاهش دهند و در مقابل، نشانگرهای در رابطه با حالت ترمیمی و ضدالتهابی مانند Mrc۱، Arg۱ و Tgfβ۱ را بالا برند.
بررسی های تکمیلی نیز کاهش نشانگر آنزیم نیتریک اکسید سنتاز القاپذیر (iNOS) و افزایش نشانگر CD۲۰۶ را تأیید کرد. این تغییرات مبین آنست که سامانه نانویی می تواند به تغییر وضعیت عملکردی ماکروفاژها و کاهش پاسخ های التهابی کمک نماید.

حفاظت از استخوان و تقویت بازسازی بافت های نرم

تخریب استخوان آلوئولار، یعنی استخوانی که دندان ها را در جای خود نگه می دارد، یکی از نتایج مهم پریودنتیت پیشرفته است. در این بیماری، فعالیت بیش ازحد سلول های استخوان خوار یا استئوکلاست ها می تواند تعادل طبیعی میان تخریب و تشکیل استخوان را برهم بزند.
پژوهشگران در بررسی های خود دریافتند که نانوذرات NMm@MINO می توانند نشانگرهای در رابطه با استخوان سازی، همچون Alpl، Spp۱ و Runx۲ را بالا برند. همچنین، این سامانه تشکیل و فعالیت استئوکلاست ها را که تحت تاثیر مولکول محرک RANKL قرار می گیرند، مهار کرد.
کاهش رنگ پذیری مربوط به آنزیم فسفاتاز اسیدی مقاوم به تارتارات (TRAP) و کاهش بیان ژن های در رابطه با فعالیت استئوکلاست ها، همچون Acp۵، Tnfsf۱۱، Ctsk، Fos و Mmp۹، شواهد دیگری از اثر این سامانه بر کاهش فرایند تخریب استخوان بود.
علاوه بر بافت استخوانی، تاثیر نانوذرات بر سلول های فیبروبلاست نیز بررسی گردید. این سلول ها در تولید و سازمان دهی اجزای ماتریکس خارج سلولی و ترمیم بافت لثه نقش مهمی دارند. نتایج نشان داد نانوذرات توسعه یافته مهاجرت فیبروبلاست ها را تقویت می کنند و سبب افزایش بیان کلاژن نوع یک می شوند. کلاژن نوع یک از پروتئین های اصلی ساختاری در خیلی از بافت های همبند است و در حفظ استقامت و بازسازی بافت لثه نقش دارد.

نتایج امیدوارکننده در آزمایش های حیوانی

پس از ارزیابی های آزمایشگاهی، محققان عملکرد درمانی نانوذرات را در یک مدل حیوانی دچار پریودنتیت ناشی از بستن نخ به دور دندان های موش صحرایی بررسی کردند. این مدل امکان ایجاد و مطالعه لطمه های التهابی و استخوانی در رابطه با بیماری لثه را فراهم می آورد.
اثربخشی سامانه در ابتدای کار، میانی و پیشرفته بیماری ارزیابی شد. نتایج نشان داد استفاده موضعی از نانوذرات NMm@MINO سبب کاهش فاکتورهای التهابی، همچون اینترلوکین ۶ (IL-۶) و پروتئین واکنشی سی (CRP) شد. همچنین، بهبود بازآرایی کلاژن، کاهش تخریب استخوان آلوئولار و تعدیل فعالیت سلول های استخوان خوار مشاهده شد.
پژوهشگران همینطور تغییرات مطلوبی را در محور مولکولی RANKL/OPG گزارش کردند. این محور نقش مهمی در تنظیم تعادل میان تشکیل و تخریب استخوان دارد و تغییر آن می تواند بر شدت تحلیل استخوان در بیماریهای التهابی لثه تاثیر بگذارد.
مقایسه نتایج نشان داد که ترکیب کامل نانوذرات، در مجموع عملکرد درمانی بهتری نسبت به مینوسایکلین آزاد یا وزیکول های حاوی غشای ترکیبی به تنهایی داشته است. این مورد اهمیت ترکیب هم زمان دارورسانی، تنظیم ایمنی و تحریک فرآیندهای ترمیمی را در طراحی سیستم های درمانی جدید نشان میدهد.

چشم انداز استفاده از نانوذرات در درمان موضعی بیماریهای التهابی

یکی از مزیت های بالقوه این فناوری، امکان استفاده موضعی از آن در محل درگیری است.
در روشهای درمانی موضعی، دارو مستقیماً به ناحیه لطمه دیده منتقل می شود و میتوان با افزایش ماندگاری آن در محل هدف، احتمال احتیاج به مصرف آنتی بیوتیک بصورت سیستمیک را کم کرد. البته میزان تحقق این مزیت در کاربردهای انسانی باید در مطالعات آینده مشخص شود.
به اعتقاد محققان، این سامانه می تواند به عنوان یک روش درمانی مکمل در کنار جرم گیری و تسطیح سطح ریشه دندان یا سایر روشهای دارورسانی موضعی بررسی شود. اهمیت این رویکرد در آنست که به جای تمرکز صرف بر حذف باکتری ها، سه عامل به هم پیوسته در پیشرفت پریودنتیت، یعنی عفونت، التهاب و تخریب بافتی، به صورت هم زمان هدف قرار می گیرند.
با وجود نتایج امیدوارکننده، این فناوری هنوز در مرحله پیش بالینی قرار دارد و قبل از استفاده در بیماران، باید جنبه های مختلف آن بررسی شود. میزان ماندگاری نانوذرات در پاکت های پریودنتال، نحوه توزیع آنها در بافت های بدن، تاثیر احتمالی بر تعادل میکروبی دهان، خطر ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی و پایداری محصول در زمان نگهداری همچون مطالبی هستند که نیازمند بررسی های بیشترند.
همچنین، تولید انبوه و یکنواخت نانوذرات پوشش داده شده با غشای سلول های ایمنی، چالشی مهم در راه تجاری سازی این فناوری به حساب می آید. انجام مطالعات مقایسه ای با محصولات دارورسانی موضعی موجود و بررسی دقیق تر نحوه هدف گیری و تجمع نانوذرات در بافت های لطمه دیده نیز برای ارزیابی ظرفیت کاربردی آنها لازم است.
در مجموع، این مطالعه نشان میدهد که ترکیب فناوری نانو، مهندسی زیستی و الهام از سازوکارهای طبیعی سلول های بدن می تواند مسیر جدیدی برای طراحی درمان های چندمنظوره فراهم آورد. نگاهی که در آن یک نانوذره، به جای ایفای تنها یک نقش دارورسانی، هم زمان در مهار عوامل بیماری زا، تنظیم فعالیت سلول های ایمنی و بازسازی بافت های لطمه دیده مشارکت می کند؛ ظرفیتی که در صورت تأیید در مطالعات بالینی، می تواند فراتر از بیماریهای لثه، در توسعه روشهای درمانی برای سایر بیماریهای التهابی نیز مورد استفاده قرار گیرد

خلاصه اینکه بیماریهای مزمن التهابی لثه همچون مشکلات شایع سلامت دهان و دندان هستند که در صورت پیشرفت، می توانند به تخریب تدریجی بافت های نگهدارنده دندان، تحلیل استخوان فک و در نهایت لق شدن و ازدست رفتن دندان ها منجر شوند. این باکتری می تواند با تخریب کلاژن موجود در بافت لثه و گریز از سازوکارهای دفاعی بدن، زمینه گسترش عفونت و لطمه به بافت های اطراف دندان را فراهم آورد. درمان متداول پریودنتیت به صورت معمول شامل جرم گیری و تسطیح سطح ریشه دندان است. این نانوذرات از یک هسته ژلاتینی حاوی داروی مینوسایکلین تشکیل شده اند که با پوششی ترکیبی از غشای دو نوع سلول ایمنی، یعنی نوتروفیل ها و ماکروفاژها، احاطه شده است. انتخاب این دو نوع سلول تصادفی نیست.

منبع:

1405/08/29
11:28:14
5.0 / 5
9
مطلب اسمارت کاور را می پسندید؟
(1)
(0)
X

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۲ بعلاوه ۳
اسمارت کاور